Chciałem, prawda, konstruktywnie, ale słabo wyszło. Konstruktywnie, prawda, chciałem znaleźć jakieś rozwiązanie w sprawie obchodów czerwcowych.

To, że jakieś obchody muszą być w czerwcu jest oczywiste, bo skoro są w maju i w sierpniu, we wrześniu i grudniu, to dlaczego czerwiec miałby być osamotniony? A biorąc pod uwagę, że duża część wyborców obchodzi wciąż 22 lipca (dawniej: E.Wedel), jest jasne, że czerwiec nie może zostać pomiędzy dwoma miesiącami błogosławionymi, jak kołek w płocie.

Więc w czerwcu być musi. Wszyscy się uparli, by obchodzić rocznicę wyborów i to jest, prawda, bardzo słuszna inicjatywa, bo przypomina społeczeństwu o ograniczeniach wolności, która nigdy nie powinna być warcholska, czyli stuprocentowa, ale najwyżej trzydziestopięcioprocentowa.

A dlaczego, zapytałby ktoś, wolność nie może być stuprocentowa?

Bo z wolnością w Polsce jest jak z wódką, odpowiem. Niby najlepsza (teoretycznie) byłaby stuprocentowa, albo choćby taka dziewięćdziesięcioprocentowa, a jednak doświadczenie wieków i mądrość ludu nakazuje wytwarzać trzydziestopięcioprocentową, góra czterdziestoprocentową. Powyżej tego, to już jest bimber, czyli wódka nielegalna. A wódka legalna, czyli, powiedzmy, właśnie trzydziestopiecioprocentowa, jest zalecana przez władze i dopuszczana do obrotu wraz z akcyzą.

To wszystko dlatego, by się człowiek nie upił, znaczy się dla jego dobra.

Inaczej znowy będą wołać, że Karczmarze upijają chłopów!

Takoż z wolnością! Dzień czerwcowy powinien być dniem wolności odpowiedzialnej (czytaj: ograniczonej).

Drugim powodem czczenia dni czerwcowych są narodziny wolności w postaci papierowej, czyli w postaci Gazety Wyborczej. Wolność w wydaniu papierowym ma swoje niezaprzeczalne zalety. Po pierwsze jest napisane, że jest wolnośc, po drugie jest wytłumaczone, że jest, po trzecie można sobie na lato taką wolnością wypchać buty zimowe, żeby się nie paczyły*, a w tak zwanych stosunkach agrarnych można sobie taką wolność zabrać w pole i się nią podetrzeć.

Jest to więc wolność mająca swoje walory użytkowe i słusznie, bo inaczej byłaby tylko dla idealistów (a ma być dla ludu).

Wolność w czerwcu jest jeszcze bardzo medialna, bo to w czerwcu telewizor ustami pani Szczepkowskiej ogłosił, że skończył się komunizm. Pani Szczepkowska wyglądała na zupełnie trzeźwą, i wyglądała ładnie w chwili, kiedy to ogłaszała (podobnie jak dziś), więc widać sama skorzystała z jeszcze mniejszej dawki wolności niż pozostali rodacy, to znaczy z wolnosci w mniejszym stężeniu.

W związku z rozważaniami o wolności medialnej warto zauważyć jeszcze jedną cechę odpowiedzialnej wolności, to jest jej wyreżyserowanie. Żeby coś wygłosić z mocą sprawczą z ekranu, trzeba najpierw napisać scenariusz, bo bez scenariusza byłaby ruja i poróbstwo. I to jest słuszne, dlatego w czerwcu będziemy obchodzili wolność reżyserowaną obok odpowiedzialnej, to jest ograniczonej do trzydziestu pięciu procent.

Skoro wolność powinna być ograniczana do trzydziestu pięciu procent, to znaczy że ona powinna być oszczędna. A jesli oszczędna to powinna być celebrowana w jednym miejscu. Biorąc pod uwagę, że punkty reglamentacji wolności czerwcowej (lokale wyborcze) były porozrzucane po całym PRL-u pozostają dwa godne miejsca: Czerska i Woronicza.

Ja głosowałbym (korzystając z mojego limitu wolności) jednak na Czerską, tym bardziej, że gdzie jak nie tam można znaleźć przykłady właściwego korzystania z wolności? (z tym Woronicza to już wcale nie takie pewne, skoro tam jest Wildstein i faszyści).

Pierwszy krok uczyniono i powstało własnie mauzoleum, w którym przechowuje się relikwie pierwszych rolek wolności użytkowej w postaci zwojów cudownych, a prawdziwych.

Mauzoleum nazwano Gazetopedią i fajnie to brzmi. Już wkrótce zlecą się gazetopedzie by zaspokajać gazetopedią swoją gazetofilię on-line.

Ja też zajrzałem, by zaspokoić.

I aż się wzruszyłem, kiedy zobaczyłem to: http://www.gazetopedia.pl/edition/cover/id/906

Łza popłyneła mi rzewna po poliku. To były czasy! I też w czerwcu! Wtedy nie było żadnych podłych IPN-ów, gdzie gnieżdżą się pętaki i gnoje, i ciężko ich wykurzyć. Wtedy pętaki i gnoje wykurzane były łatwo i przy aplauzie.

Ten wiersz o nienawiści, perełka! Wart Nobla, oj wart! Za artystyczna niezależność. I te słowa grubo ciosane, z mocą stalowni, huty, zjednoczonego przywództwa; z siłą idei i elektryfikacji… Przepraszam, rozpasałem się pod wpływem.

Albo komentarz Piotra Pacewicza – mniam:

“Lustracja miała zniszczyć politycznych przeciwników i tu przykład Leszka Moczulskiego jest szczególnie ewidentny”

No jasne, że szczególnie ewidentny!

Ale zostawmy innym gazetopedziom rozkosze upajania się wolnością, choć zauważę na koniec, że upajać się należy w skupieniu i ciszy. Jeśli zerkniecie państwo na lewy, dolny róg zalinkowanej strony Gazetopedii dostrzeżecie dlaczego. Leniwym powiem, że jak w kazdym mauzoleum, również i w tym zainstalowano ikony (zniżam głos do szeptu).

Tuż pod cytatem z samej krynicy prawdy w postaci pierwszej strony Świętej Księgi zawieszono ikonki innych ważnych, choc nie aż tak swiętych druków.

Pierwsza jest trójgłowa i składa się z Biblii, Tory (sic!) i Koranu**. Wszystkie te stare i przebrzmiałe ludzkości bajania, które koślawo, ale jednak, doprowadziły nas do narodzin ostatecznej emanacji.

Tuż pod nimi “Dzieła Wybrane” Adama Michnika. Bez sensu, pownny być nad! (skromniutki!)

A tuż pod “Dziełami” magiczny świat opery! Znaczy się, kultura wysoka!

Czy współczesny inteligent potrzebuje czegoś więcej? Taki trzydziestopięcioprocentowy, odpowiedzialny inteligent?

Przeczyta “Dzieła Wybrane”, zarzuci “Czarodziejski Flet”, a potem już tylko: “Śmiej się, pajacu!”

Pozdrawiam

* Znajmomy intelektualista powiedział, że buty się nie paczą, bo nie mają oczów. No niby tak.

** A dlaczego nie Szulchan Aruch lub wyjatki z Kabały?

Straszny się zrobił kłopot z tymi obchodami wyzwolenia Polski z okowów komunizmu. Najpierw wszystko wyglądało bardzo zajefajnie i sam się zastanawiałem, czy nie polecieć z aparatem fotograficznym, bo byłoby co fotografować.

Miał być Donald Tusk, najbardziej znany Peruwiańczyk w Polsce, w otoczeniu świty w osobach posłów Nowaka i Schetyny, co już samo w sobie przypomina najlepsze sceny z serialu Gang Olsena; miała być Angela z NRD i Michaił Gorbaczow z CCCP, obydwoje z państw, które nie istnieją. Jeśliby przyjąć, że pojawiłby się Lech Wałęsa – człowiek, który może być ikoną PRL-u, w tak doborowym towarzystwie można by na przykład odtworzyć mini Układ Warszawski!

Jakież możliwości interpretacyjne otworzyłyby się przed zdolnymi dziennikarzami! Tak wielkie, że nawet i ci mniej zdolni potrafiliby coś udydłać.

Myslę tutaj o przykładowej ankiecie: co Ty robiłeś w 1970?

Michaił? Lechu? Angelo?

Mozna by zorganizować taki happening, w którym Michaił wystapiłby jako oficer prowadzący (lub szykanujący, nie będę się spierał w tak doniosłym momencie), a Lechu i Angela zasiedliby po drugiej stronie biurka w wybranym przez siebie charakterze.

Albo zawody: jak wykiwałem/am komunistów! Lechu kołuje SB, a Angela STASI. Kołowaliby Wachowskim, a Michaił przyznawałby punkty, wszak któż jak nie on lepiej zna tę grę?

Niestety, warchoły pokrzyzowały ten piekny plan i postanowiły pojawić się w charakterze tła, dzieki któremu całe to towarzystwo wspięło się na szczyty, to jest – masy roboli.

Jest w tym pewna logika, bo bez tego tła Lechu nie mógłby kiwać; wszyscy pamiętamy zdjęcie jak robotnicy niosą Lecha na ramionach w kierunku kiwania! Prawda, trzeba w tym miejscu przyznać rację tym dociekliwym upierdliwcom, że ci, którzy go wtedy niesli, pewnie nie pojawiliby się na obchodach, bo są na wcześniejszych emeryturach, które w MSW dostawało się już po 15 latach pracy. A jak nie dostali? To wtedy pojawiliby sie, by stanąć tam, gdzie wtedy stało ZOMO.

Najsłynniejszy Peruwiańczyk wśród Polaków nie wykazał się jednak zbytnim wyczuciem historii i na tło się nie zgodził, uznając, że w historii liczą się jednostki wybitne, a masy są jedynie jej nawozem.

W internecie pojawiły się głosy, że na obchody, żeby było już tak pełną gębą europejsko, możnaby zaprosić najsłynniejszą Gdyniankę – Erikę Steinbach, i jest to, prawda, inicjatywa warta poparcia, tym bardziej, że Erika jest ewidentnie osobą przez komunizm pokrzywdzoną, bo to właśnie ten zbrodniczy system wyrzucił ją z przepieknego mieszkania w centrum Gdyni i wygnał, hen, do niegościnnej Germanii.

Wspomnienia Eriki mogłyby być przerywane aplauzem i krótkimi popisami oratorskimi posła Niesiołowskiego. Potem wystapiłby sam Peruwiańczyk omawiając skomplikowane losy polsko-niemieckiego pogranicza. Podczas tego z kolei wywodu, w tle, wystąpiłby poseł Palikot a akcesoriami; skoro happening, to któż, jak nie on?

A po przemowach wszystkich obwiózłby po Zatoce sam Lechu. Powiedzmy, motorówką Marynarki Wojennej. Podpłynęliby sobie do stoczni i przyglądnęli, jak się to wszystko porządnie złomuje “ręcami” firm ludzi PO – Polak potrafi!

Trochę szkoda, że pan premier Peruwiańczyk nie chce pójść na całosć i połaczyć w spójną jednię wszystkie nurty zamierzchłej i obecnej epoki!

W związku z tym obchody urządzą sobie sami stoczniowcy, których wesprze jedynie policja pałując w przypływie rozczulających wpomnień sprzed ćwiećwiecza.

W razie czego nasz narodowa ikona wpadnie na komendę i rozmówi się z komendantem, jak w 1970. Potem, żeby logice dziejów stało się zadość, Grzegorz Schetyna obdaruje ikonę mieszkaniem z puli MSW i wszystkim bedą ciekły łzy po policzkach, a sam oberredaktor przetnie wstęgę.

Tak, czy siak, wszystkich Polaków zachęcam do wziecia udziału w obchodach, jakiejkolwiek nie przybrałyby formy. Komunizm obala się wszak tylko raz! Raz nieobalony pozostaje na długie wieki. Odmaszerować!

Pozdrawiam.

via OBCHODY – Rolex: “Mierzę czas niebadziewiem albo z krainy Brytów” – Salon24.

Ileż to razy słyszałem pytanie o jakąś całościową ocenę emigracji. Tej, do której i ja się zaliczam. I ilekroć bym nie słyszał, tylekroć popadam w ciężką zadumę nad odpowiedzią. Jedno jest pewne; w 2004 roku Polacy dostali po raz pierwszy od długich, długich lat rzeczywistą wolność wyboru miejsca zamieszkania w praktycznie dowolnym miejscu w jednym z dwunastu krajów UE. Z tej wolności skorzystali masowo. Nie ma Polaka, który by nie miał kogoś “tam”. Ostatnio rozmawiałem telefonicznie z bardzo dalekim kuzynem mieszkającym na polskiej prowincji. Trochę ponarzekał na wszysko, jak nakazuje obyczaj, ale najbardziej na brak kolegów, bo “oni wszyscy siedzą w Norwegii, dopiero na zimę zjadą”. “A twoi bracia?” zapytałem. “A nie, oni nie są w Norwegii… oburzył się nie wiedzieć czemu kuzyn daleki “dwóch w Niemczech, a jeden w Londynie”. Ta rozmowa uzmysłowiła mi skalę zjawiska.

via NASI TU BYLI (I BĘDĄ) – Rolex: “Mierzę czas niebadziewiem albo z krainy Brytów” – Salon24.

Zgodnie z powszechnie przyjętą konwencją staropolskiej błogosfery nie zamieszczę tu ani jednej linki (urla, odnośnika, odsyłacza czy jak kto tam sobie chce).

Na domiar złego niczego nie sformatuję.

A żeby było jeszcze śmieszniej – nie wrzucę żadnego obrazka. Dla niewtajemniczonych – FYM zazwyczaj ilustruje swoje flaki z olejem jakimś gifem.

W niniejszym wpisie, proszę wycieczki, zajmiemy się listami mailingowymi. Każdy internauta polski nie wie, co to takiego. Wyguglujcie sobie, jak chceta.

Listy mailingowe to był taki etap ewolucji Internetu, który w RP jest brakującym ogniwem. Dzięki przeskoczeniu tego etapu współczesna błogosfera polska jest pustynią bez URL. No, ale nie ma się co dziwić – w 1990 roku na terytorium RP znajdował się tylko jeden pecet w Świerku. Onego czasu obcokrajowcy forumowali sobie na USENET, AOL i inszych CompuServach. W Polsce trwała natenczas epoka tzw. “trzeciego obiegu”. Polegała ona na przenoszeniu dyskietki z jednego miejsca zakwaterowania do drugiego. Przenoszono głównie dyskietki z taśmami magnetofonowymi.

Wsółczesny bloger polski pisze tak, jakby pisał do papierowej gazetki parafialnej

Wystukany tekst drukuje na drukarce. Znajomy cyklista przewozi karteczkę do znajomego admina serwera salon24. Znajomy admin przestukuje tekst na swojej klawiaturze, bo inku w skanerze zabrakło.

Następnie następuje żmudny proces wetknięcia tekstu na przepełnione SG, po czym znajomy cyklista rozwozi zakładki do wszystkich znajomych internautów zamieszkałych na Kępie Potockiej koło Młocin.

I to by było na tyle.

Rolex

O ile mnie pamięć nie myli to Pan Rolex zawsze może Sobie pościć na następujących blogach:

• Add New Post ‹ Rolex — WordPress
• Blogger: Komentarze – Create Post.
• Add New Post ‹ Komentarze nie z tej ziemi — WordPress

Przynajmniej w przypadku awarii s24

GOSCIE

Bardzo dziekuje za wpisy, niestety odpowiadać nie sposób, bo przynajmniej u mnie zawala się co chwila.

Dlatego też pozdrawiam i – mam nadzieję, do szybkiego spotkania na działajacym salonie.

No proszę, wpuszczają « Blog emigracyjny: “Mogę teraz bezpiecznie snuć przypuszczenia, że jednoczesnie cichaczem odblokowano Zupę, 007 oraz Rolexa.
Ciekawe, ile jest tu takich osieroconych bezpańskich blogów z zablokowanymi kontami administratorów, którzy nie wiedzą, bo nie byli zawiadomieni, że trzeba pisać indywidualną skargę do support. Zbiorowych ani w czyimś imieniu nie przyjmują. Całkiem jak w wojsku “

“Biznes jest prosty” wiele lat temu tłumaczył mi pewien znajomy, który w związku z tą rozmową przestał być moim znajomym. “Kupujesz towar, płacisz przed dostarczeniem, sprzedajesz bez zysku byle mieć zwrot kosztów. I tak przez sześć miesięcy. Po sześciu miesiacach negocjujesz termin zapłaty, bierzesz towar, sprzedajesz bez zysku albo ze stratą, nie płacisz, bankrutujesz, zakładasz nowe z.o.o.

“Przecież to przestepstwo zdziwiłem się w naiwności swojej” “E tam” znajomy machnał ręką “ty jesteś tylko udziałowcem nic nie wiesz, nic nie podpisujesz. Zarząd się podkłada, a w zarządzie jest słup.”

“Słup” smakowałem nowopoznane słowo. “Słup” potwierdził znajomy. “Taki bej, Staszek, Władek, Zdzisiek spod pośredniaka. Dajesz mu 1000 miesięcznie, a potem on się martwi. Jak ma olej w głowie to się wywróci bezpiecznie. Nie wyszło w interesie i jest czysty. A jak nie ma… To ma problem, ale zanim zostanie członkiem zarzadu miał nie mniejsze, więc dla niego różnica taka, że ma parę groszy, których wcześniej nie miał.”

“A kontrahenci?” odważyłem się zapytać. “No co kontrahenci?” nie rozumiał zupełnie mojego zdziwienia rozmówca. “Wywaleni w kosmos. Trzeba być czujnym. Jak ktoś nie jest, to leci na księzyc i sam sobie winien. W końcu to tylko pieniądze” usmiechnał się. “W zyciu liczy się zdrowie i szczęśliwa rodzina, nie? Pieniądze szczęscia nie dają!” zakończył filozoficznym okrzykiem.

Tak, moi drodzy, tak między innymi tworzył się polski kapitalizm. Przykład szedł oczywiście od góry. Ludzie znikąd (a właściwie skądś, tylko wtedy było to tajne przez poufne) dostawali np. koncesje na budowy autostrad a wraz z nimni rządowe gwarancje dla swoich firm, które przez niedopatrzenie nie były związane z samym procesem budowy. Dzieki rządowym gwarancjom robili interesy, dostawali kredyty, kupowali i sprzedawali rózne tam tepsy, nie tepsy, tylko autostrady nie powstawały. I nie ma ich do dzisiaj, a te które są wymagają ponownej budowy.

Instytucja słupa weszła do krwiobiegu naszej ekonomii na stałe, a kto nie miał ekonomicznej wiedzy i do praw nadwislańskiej ekonomii się nie stosował, ten kończył jak p. Kluska, choć ten znany przedsiebiorca rozbi za symbol obejmujący tysiące zdolnych i naiwnych.

W ciekawym poście Stoję z boku i patrzę opisuje brytyjską drogę do wielkiej polityki, na której roi się od wyzwań i cięzkiej pracy, a konfitury przychodzą (albo i nie) po kilkunastu latach wyrzeczeń. (http://stoje-z-boku-i-patrze.salon24.pl/101106,index.html)

Blogger zestawia brytyjskie realia z polskimi, przywołując znane i lubione postacie polskiego parlamentaryzmu, które w systemie brytyjskim miałyby o tyle związek z parlamentem, że mogłyby pracować w firmie wywożącej z tego parlamentu odpady, o ile nie byłyby karane, a więc też odpada. (uwaga: powtórzenie zamierzone, licencia poetica)

Takich porównań jest wiele, ale przeważnie są niekonkludywne, że tak się naukawo* wyrażę. Bo kończą się tym je ne sais quoi. To genialne francuskie okreslenie, inkorporowane żywcem do potocznej angielszczyzny, oznacza niemożliwość dookreslenia istoty pewnego braku. Pozostaje jakaś ulotna przestrzeń Heisenberga, obszar, w którym możemy spodziewac się coś znaleźć, ale żadnej gwarancji, że to znajdziemy. W naszym przypadku bedzie to rozmydlony zbiór “narodowych wad”, “słowiańskiej niefrasobliwości”, “psychiki przegranego powstańca”, etc…

Ten typo odpowiedzi zawsze mnie draznił o tyle, że są dwie generalnie postawy badawcze w odniesieniu do procesów społecznych i fenomenu władzy. Jedna tyo antropologicznie pesymistyczna teza, że ludzie władzy to idioci. Ta teza bywa zasadna w pewnych okolicznościach, ale generalizowanie, a już zwłaszcza w odniesieniu do polityki,  uważam za zawodne.

Druga, równie pesymistyczną, to teza, że ludzie polityki są inteligentni, ale udają albo wybierają idiotów, promują i sterują nimi w identyczny sposób, w jaki przywołany na wstępie mój były koleżka chciał urządzać swój biznes.

Jestem zdecydowanym zwolennikiem drugiego z przedstawionych poglądów, który nazwę “teorią i praktyką słupa”.

Czy proces koncesyjny i system udzielania gwarancji rządowych bez związku z samym procesem inwestycyjnym jest przykładem idiotyzmu? Nie. Jest przykładem niezwykłej biznesowej skutecznosci. Iluś ludzi, wymiernie, zarobiło olbrzymie pieniądze i doszlusowało do listy najbogatszych tygodnika “Wprost”, zwanej tez listą potencjalnych obiektów zainteresowań penitencjarnych. Czy minister okreslający zasady udzielania tych gwarancji był idiotą? Albo nim był albo udawał. Był słupem.

Czy polski prezydent zgadzający się na powstanie rosyjskich spółek prawa handlowego w miejscu byłych baz sowieckich na terytorium Polski wiedział że sprzedaje swój kraj? Nie, był słupem, był idiotą i nie wiedział, co robi. Wykonywał zadanie.

Czy luki w prawie pozwalające na niejednoznaczną interpretację przepisów podatkowych, przy jednoczesnej zasadzie swobody interpretacyjnej pozostawionej organom skarbowym, to przykład braku inteligencji?

Nie, to przykład planowanego, obliczonego na zysk działania. Tylko w ten sposób można pomagac tworzyć fortuny jednych, a niszczyć dorobek innych. Bez konsekwencji, bo kto jest autorem dziury? Minister? On nie pisze ustaw. Ustawy pisze… Prawnik w jego kancelarii? Jakiś zespół legislacji… Posłowie w komisjach, posłowie zgłaszajacy poprawki…

W całości to jest system zupełny, spójny i niesprzeczny, chociaż powierzchownie robiący wrażenie chaosu.

Zwyczajnie, przykładalismy (i przykładamy) nie tę miarę. To błąd metodologiczny, to tak, jakbyśmy próbowali wytłumaczyć gang uzywając pojęć słuzących opisywaniu organizacji charytatywnej.

Rzecz jasna do tego, by system działał rzeczywiście sprawnie potrzebne jest poparcie społeczne. Dlaczego? Otóż gangi przetestowały model, w którym poparcie społeczne nie było potrzebne, a brak oporu wobec niego załatwiało się braniem za mordę. Ale ten system miał swoje wady. Nie było entuzjazmu, był bierny opór. Zyski były małe i brakowało personelu do nadzorowania każdego i wszędzie. Już genialny Mark Twain opisał mechanizm “szczęścia z malowania cudzego płotu”. Nie chodzi o to, by ludzi przymusić do zrobienia nam dobrze. Chodzi o to, by sami tego chcieli.

Ale naiwność ludzka ma swoje granice. Wyczerpuje się i jesli chcemy zapewnić ciagłość zysków musimy się zabezpieczyć. Jak? Zawczasu tworząc alternatywę i bombardując próby stoworzenia alternatywy autentycznej. I przenosząc oś sporu z istoty rzeczy na temat zastepczy. Nieprzypadkowo największe polskie “wałki” przypadały na apogeum awantury na konkordat, religię w szkołach, etc…

Nie przypadkowo w tym czasie powstały NFI, a upadały projekty uwłaszczeniowe i reprywatyzacyjne.

Dzisiaj ważną rolę w odwracaniu uwagi od istoty (a więc przepływów kapitału) pełnią spory kompetencyjne pomiędzy naczelnymi i centralnymi organami władzy i każda wiadomość robi za newsa zajmując pierwsze strony wysokonakładowych dzienników. Tymczasem spór jest banalny, do rozstrzygnięcia przez studenta prawa po zdanym egzaminie z prawa konstytucyjnego, nawet przy założeniu , że polska ustawa zasadnicza też ma “słupową ” proweniencję.

Po wyczerpaniu się środków, co skutkowało rozpadem gangu na dwie zwalczające się frakcje (Natolin vs Puławy z grubsza biorąc), nastapiło pojednanie w obliczu wspólnych zagrożeń. I akumulacja kapitału. Powtórna. A potem ma nastapić kolejne rozdanie.

Nie można w tym kontekści pominąć kolejnego, arcywaznego elementu: marketingu i reklamy. Aby utrzymać niezmienny proces przy pozorach zmian, by bezustannie odwracać uwagę społeczną od istoty rzeczy realna władza musiała w sposób totalny zawłszczyć media.

Czy to jej się udało? Do pewnego stopnia tak. Jeśli w połowie lat dziewięćdziesiątych, czołowe tytuły zachłystywały się oburzeniem, gdy ktoś nazwę naszego kraju skojarzył z takimi pojęciami jak: korupcja, mafia, to nie był to przykład idiotyzmu, ale celowe działanie. Jeśli dyzurni socjologowie, karniści wyli z oburzenia na sam pomysł rozważenia zaostrzenia polityki karnej, to nie wyli pod wpływem impulsów płynących z własnego rozumu, ale za pieniądze. Mafii. W jej interesie. I mało kto pamięta (bo się nierozpamietuje) listy gości na mafijnych balach.

Chyba, że uznamy w czambuł całą dziennikarską i ekspercką elitę tamtych czasów za bandę kretynów.

Czasy zmieniły się na lepsze, to pewne. Nie jesteśmy dziś krajem jednej partii i jednej gazety. Ale czy pozasłupowy ośrodek władzy rzeczywiście się zmienił?

Myslę, że nie. W normalnym kraju nowe okoliczności zabójstwa, które kilkanascie lat wcześniej krajem tym wstrząsnęło zelektryzowałyby media. Wyobrażacie sobie np. nowe fakty w sprawie śmierci księznej Diany? Zmieniające w sposób istotny ocenę całego zdarzenia?

Polski adwokat wystepujący jako oskarżyciek posiłkowy w procesie o zabójstwo księdza Popiełuszki twierdzi, że wznowienie procesu byłoby niewskazane za względu na korzyści, które mogliby odniesć skazani (sic!), którzy tak, czy siak odsiedzieli wyroki, a musieliby być oskarżeni ponownie o mataczenie. Autorytety wskazują na zagrożenia dla procesu beatyfikacyjnego, a rodzinę księdza nachodzą “nieznani sprawcy” domagajacy się odwołania pełnomocnika prawnego.

O czym to swiadczy? Że po płaszczykiem zmian, przemeblowań, zacietych sporów zastepczych na forach, w Polsce mamy ciagłość władzy. Od połowy lat osiemdziesiatych do dzisiaj, pomimo zmieniającego się kostiumu.

Meduza wciąż patrzy. Wielu z nas sądzi, że pora pomysleć o lustrze i mieczu.

Ale o tym w kolejnych wpisach

Pozdrawiam

No i po zabawie. Amerykanie wybrali nam bohatera, którego, chcemy czy nie, bedziemy ogladać kilka razy w tygodniu na ekranach telewizorów. Jako człowiek nierozumiejący demokracji wyprodukowałem w związku z wyborem kilka watpliwości, ale moje watpliwości są chyba nieistotne, skoro nie rozumiem procesu.

Demokracja powypisywała sobie na sztandarach kilka fajnych haseł, a w miarę postepu procesu historycznego dopisywała coraz to ciekawsze, jak na przykład spostrzeżenie feministek, że ich organy wewnetrzne sa ich własnością. Całkiem słusznie, ale dlaczego domagają się wprowadzania przymusu państwowego (i sankcji w razie nie poddanie się temu przymusowi) w stosunku do osób, po których spoodziewają się, że będą w ramach wykonywanego zawodu im owe organy usuwać, tego nie wiem.

“Panie doktorze, mam serduszko do usuniecią…” “Ależ oczywiście, proszę się położyć i zrelaksować… Nie bedzie bolało…”

Ale zostawmy moją niemoc w sprawach rozumienia, niedorosłem, ale może jeszcze dorosnę. W każdym razie ważne, że nowy prezydent USA wie co robi, a szuflady ma pełne ustaw, bo czas na zmiany.

Trochę to rzeczywiście popolskie deja vu. Pamietam, że z pieriestrojką było podobnie. Najpierw np. nomenklatura komunistyczna próbowała zaistnieć kapitalistycznie w Polsce, a dopiero później w innych, bratnich krajach regionu. Nio i to u nas “okragły stół” “wypalił” i miał się stać wzorem do nasladowania dla innych ludów zaprzyjaźnionych.

Jedni skorzystali, inni nie. Niemcy, dajmy na to, nie skorzystali i zrobili Anschluss w miejsce debatowania przy stołach. Ale Niemcy mają w Anschlussach doświadczenie i wprawę, więc pewnie dlatego nie skorzystali z naszej drogi.

W każdym razie, życzę Ameryce wszystkiego najlepszego. Ale i ostrzegam.

Przed warcholswem. A poniżej przykład przywołanego świnienia, który jest ponadto moim pierwszym, zdobytym poprzez utworzoną siatkę konfidentów newsem na pierwsze strony gazet.

Jak pamietamy, w Polsce też był czas na zmiany. Po III RP, która miała swoje wady, ale i swoje olbrzymie zalety, przyszła IV RP, która miała swoje wady i tylko wady. W związku z tym ludzie rozsądni, młodzi i wyedukowani wybrali zmiany. Nie do końca wiadomo, czy po zmianach jest już V RP, czy na powrót III, czy to jedynie III RP reaktywacja, sequel lub “new release”.

Nie ulega jednak watpliwości, że podobnie jak w USA szuflady pęczniały pod nadmiarem ustaw, a barackowie nadwiślańscy przebierali nogami by wprowadzić je w życie. A tymczasem, w rok po wyborze…

Do

Pana Prezesa Rady Ministrów Rzeczypospolitej Polskiej

Pana Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej

Pana Marszałka Senatu Rzeczypospolitej Polskiej

Posłów i Senatorów Rzeczypospolitej Polskiej

Apel ogólnopolskiej konferencji samorządów zawodów zaufania publicznego - Łódź 25 października 2008r.

Przedstawiciele samorządów zawodów zaufania publicznego skupiających istotne społecznie środowiska inteligencji humanistycznej i technicznej, zgromadzeni w Łodzi – zwracają się do reprezentantów władzy wykonawczej i ustawodawczej z apelem o poszanowanie i respektowanie wyrażonych w preambule do Konstytucji podstawowych zasad Rzeczypospolitej Polskiej tj. poszanowania wolności i sprawiedliwości, współdziałania władz, dialogu społecznego oraz zasady pomocniczości umacniającej uprawnienia obywateli i ich wspólnot.

Wielu z nas w czasie wyborów parlamentarnych udzieliło poparcia formacji politycznej, która deklarowała odstąpienie od antyinteligenckiej, antyobywatelskiej i wrogiej wobec konstytucyjnej zasady pomocniczości, polityki. Wyrażamy najgłębsze przekonanie, iż dla wyniku wyborów parlamentarnych duże znaczenie miała rola opiniotwórcza naszych środowisk, w sposób bezprecedensowy lekceważonych przez poprzednią ekipę władzy. W czasie kampanii wyborczej w 2007r. kandydaci na parlamentarzystów, krytykujących poprzednie władze, deklarowali i obiecywali naszym środowiskom poszanowanie idei samorządności. Utwierdzano nas w przeświadczeniu, iż budowanie społeczeństwa obywatelskiego musi polegać na polityce otwartości władzy na środowiska samorządowe i osiągania z nimi w ramach dialogu, konsensusu.

Obecna praktyka koalicji rządzące wpisuje się we wzorce merytorycznej ignorancji wobec środowisk samorządów zawodów zaufania publicznego, ich znaczenia i misji społecznej. Jest przejawem próby zmiany ładu konstytucyjnego, poprzez budowanie centralistycznego porządku państwowego, w miejsce realizacji ładu prawnego wyrażonego w Preambule i art. 17 Konstytucji.

Nasze oczekiwania, iż formacja polityczna, której udzieliliśmy poparcia – stworzy kompetentny rząd, powoła w jego skład ludzi merytorycznie przygotowanych do realizacji obywatelskich i społecznych oczekiwań, a w sprawowaniu władzy będzie nie tylko szanować, ale wprost korzystać z samorządności obywatelskiej – okazały się niespełnione.

Jesteśmy świadkami naruszania konstytucyjnej reguły dialogu społecznego, która nakazuje w ramach przygotowywanych przez władzę zmian prawa dotyczących środowisk samorządów zawodowych, w szczególności zaufania publicznego, dokonania uzgodnień z tymi samorządami. Nadto z naruszeniem konstytucyjnej zasady pomocniczości proponowane zmiany zmierzają w kierunku „urządzenia” nam samorządów, poprzez pozbawienie nas praw słusznie nabytych.

Nie do zaakceptowania jest sytuacja, w której Pan Premier nie odpowiada na zaproszenia i nie znajduje czasu na spotkania z przedstawicielami naszych środowisk, a w Sejmie znajdują się projekty ustaw będące kontynuacją pomysłów poprzedniej władzy, wprost ograniczające samorządność zawodową, a powstające wbrew istocie konstytucyjnej zasady pomocniczości samorządów zawodowych. Realizowanie zasady “wszystko o Was bez Was”.

Wzywamy Rząd Pana Premiera Donalda Tuska do zaniechania forsowania projektów ustaw ograniczających zakres działania zawodów zaufania publicznego, odnoszących się do interesów obywateli w sferze ich zdrowia i majątku, do rozpoczęcia konsultacji z szerokim udziałem naszych przedstawicieli. Wierzymy, iż zasady demokratycznego procesu wykonywania władzy państwowej, państwa obywatelskiego dla którego fundamentem jest idea samorządności wezmą górę nad populizmem.

Przedstawiciele Samorządów:

1. Aptekarskiego

2. Lekarskiego

3. Lekarzy Weterynarii

4. Pielęgniarek i Położnych

5. Diagnostów i Techników Laboratoryjnych

6. Rzeczoznawców Majątkowych

7. Inżynierów Budownictwa

8. Architektów

9. Urbanistów

10. Biegłych Rewidentów

11. Doradców Podatkowych

12. Radców Prawnych

13. Komorników

14. Adwokatów

Chryste Panie! “Nasze oczekiwanie niespełnione”?”Obecna koalicja wpisuje się we wzorce ignorancji”??? “Pan premier nie odpowiada na zaproszenia”? “Jest przejawem zmiany poprządku konstytucyjnego poprzez budowanie centralistycznego porządku państwowego”?

Adwokaci? Architekci?, Lekarze?

No jak to nie jest warcholstwo, to ja nie wiem, co to jest!

Więc Obamu! Zanim wysypiecie szuflady pełne ustaw rozejrzyjcie się, czy w Waszym otoczeniu nie brak lisów farbowanych i fałszywych przyjaciół, co to później, kiedy po roku, dwóch, trzech, rozpoczniecie te zmiany, będą Wam rzucać kłody pod nogi!

Wy nie idźcie tą drogą!

Pozdrawiam

Wielu ludzi w Polsce oburzyły komentarze p.Millera dotyczące Powstania Warszawskiego. I słusznie, chociaż nie sposób nie zauważyć, że poglady p.Millera na temat Powstania nie różnią się od poglądów wielu działaczy emigracyjnych. Nie o podobieństwa jednak i różnice tu chodzi, bo, jak mówi mądre przysłowie, kiedy dwóch mówi to samo, to nie zawsze jest to samo. I tak w tym przypadku.

Pan Miller ma prawo Powstania nie lubić. Członkowie organizacji sprawujących władzę w imieniu Moskwy, jezeli czegoś bali się szczególnie, to nie lewicowych  intelektualstów, których zawsze można było urobić albo zniszczyć, ale czynu zbrojnego.

Dlatego w roku 1981 róznie potoczyły się losy ludzi Solidarności. Jedni lądowali w “internatach” razem z przywódcami przegranej, cywilnej frakcji PZPR, inni dostawali wyroki więzienia na podstawie przepisów Kodeksu Karnego, a przypomnę, że kilku z nich odsiedziało aż do roku 1989.

Powstanie mozna krytykować, ale nie sam czyn, ile przygotowanie do tego czynu i kalkulacje szans powodzenia. Powstanie krytykujemy, bo ofiara złozona z Powstańców i cywilnych mieszkańców Warszawy nie przyniosła spodziewanych owoców. Spodziewanych, to znaczy nie dopuszczenia do sytuacji, w której karierę polityczną w ramach sowieckich związków młodzieży i PZPR-u robił by towarzysz Miller z kolegami.

Krytyka towarzysza Millera ma taki sam etyczny wymiar jaki miałaby krytyka Powstania dokonana przez gen. Ericha von Dem Bacha Zelewskiego. Politycznie Powstanie było i jemu nie na rękę, a Powstania powodzenie mogłoby znacznie skrócić karierę generała, być może wraz z życiem.

Okupanci mają prawo zżymać się na nasze powstańcze fantazje, ale ich zdanie pozostanie zdaniem funkcjonariusza sił okupacyjnych i nie powinno zaliczać się do naszej oceny historii. Powinno zostać uwzględnione w jakimś historycznym kursie FSB i zapewne będzie.

Panu Millerowi poradziłbym jedynie, by obok krytyki Powstania, które padło, rozwinął twórczą krytykę wojny 1920. Wojna się powiodła, ale z perspektywy sowieckiego politruka była taką samą próbą oszołmskiego przeciwstawiania się logice dziejów, tym gorzej, że udaną.

Pod jednym z moich komentarzy któryś z blogerów zażądał podania imion i nazwisk uczonych, którzy nie zrobili kariery na skutek donosów TW prof. Wolszczana.

Odpowiadam: każdy, którego nazwisko prof. Wolszczan wymienił był ofiarą. SB zdobywała wiadomości mogące słuzyć złamaniu; jest truizmem stwierdzenia, że słuzby bezpieczeństwa wpływały na kariery naukowe.

Czy dobrze, że prof. Wolszczan nie dostał Nobla? Nie dostał, bo w oczach akademików byli inni bardziej godni. Z powodów osiągnięć naukowych. Nagrody naukowe poinny być przyznawane za osiągnięcia naukowe, nie za dobre prowadzenie się. Tak jak faszystowski sympatie Ezry Pounda nie powstrzymały wielu szacownych instytucji przed przyznawaniem poecie licznych nagród.

Dla rozróznienia – Ezra Pound nie donosił faszystom na kolegów, a reżim popierał otwarcie.

Szeroka społeczna ofensywa intelektualistów stojących w obronie gen. Jaruzelskiego, Lecha Wałęsy i prof. Wolszczana jest rozpaczliwą obroną homo sovieticus przed upadkiem legendy. Legendy, według której z opresji komunizmu wybawili nas komuniści i donosiciele.

Zgody nie ma. Wieszajcie sobie, drodzy kominiści, trockiści, jawni i tajni funkcjonariusze służb płci obojga, portrety waszych idoli w swoich gabinetach.

Mamy tytlu prawdziwych bohaterów, że tych wyprodukowanych niespecjalnie potrzebujemy. Nawet w promocji: dwóch w cenie jednego.

Pozdrawiam

Dopadło mnie totalne zniechecenie do pisania o polskich sprawach bieżacych, bo jak mam się pobabrać w czyichś alimentach, albo zmusić się do wejrzenia w pełną zaufania czwórcę oczu panów Listkiewicza i Drzewieckiego, to… aż się chce wyjść z kina!

Pomiędzy sprawami niepoważnymi starałem się w wodzie metnej wyłowić te ważne. Szło ciężko, ale coś tam się ułowiło. I tak, pan prezes Kaczyński zaapelował o podjęcie debaty na temat światowego kryzysu finansowego. Apel sam w sobie w zasadzie słuszny, bo kryzys jest i mówienie o nim już go nie wywoła; a nawet zaciekli przeciwnicy łupienia podatników w imię ratowania nieudolnych fachowców od inwestowania muszą przyznac, że rozmawiać warto chociażby dlatego, że INNE rzady mogą decyzję o ratowaniu swoich banków podjąć. I co wtedy?

Pan Chlebowski – szef klubu PO – apelu prezesa Kaczyńskiego obwieszczonego ustami p. Natalii-Świat nie zrozumiał. Przyjmijmy ze zrozumieniem, że nie zrozumiał. Ma prawo, podobno jego zdolności rozumienia ekonomii ograniczają się do zadłużania małych jednostek samorządowych na sumy circa 17.000.000 zł, czyli niedużo.

Powiewem nostalgii zawiało po mazowieckich równinach, kiedy p. były prezydent RP Lech Wałęsa ogłosił, że po kolejnej książkowej publikacji Cenckiewicza nareszcie go dorwie. To wyjaśnia, po co biuro Borusewiczo dzwoniło po IPN-ach. Chciało dorwać. Ale Cenckiewicz skrył się za IPN-owskimi wałami i nic z tego nie wyszło. Teraz opuscił twierdzę i błąka się samopas po ulicach, więc były prezydent Wałęsa może go nareszcie spróbować dopaść, sprzedać kopa z kamasza, strzelić z liścia, albo przyłomotać z barana. Krążą słuchy, że była pani preazydentowa niechetnie wypuszcza byłego pana prezydenta “na miasto” bo zdarza mu się “nagrzać na przypadkowe kobitki” i wtedy zamiast z liscia może pomolestować. Osobiscie radzę posłać p. Wachowskiego, który po szkoleniach w Świdrze powinien wiedzieć jak p…, żeby nie zostawić śladów.

Cóż, są narody zasługujące na plagi, widać my zasłuzyliśmy.

Obiecałem, że w oczy p.p. Drzewieckiemu i Listkiewiczowi zaglądał nie będę, więc pora złamać to przyrzeczenie. Pan minister “zlecił” Trybunałowi Arbitrażowemu wyznaczenie kuratora w PZPN, co tenże Trybunał wykonał. W odpowiedzi Zarząd PZPN napisał do ministra list od p.p. Blattera i Platiniego, w którym zagroził walkowerem z Czechami i Słowacją. Wszystko w imię dobra polskiej piłki. Zresztą 0-3 z Czechami to nie tragedia. Jak zagramy może być gorzej.

Chodzą oburzające ploty, że cała akcja ma na celu wynegocjowania godziwych stawek za prawa do transmisji z wilekich imprez piłkarskich przez wiodącą stację telewizyjną, a p.p. Blatter z Platnim mają generalnie w nosie porachunki lokalnych mafiozów, o ile w terminie dostają swoją “dolę”, ale takim niegodziwym i spiskowym teoriom musimy postawić tamę, bo jak wyglądałby nasz świat, gdyby choć w części były prawdziwe?

Prawdziwy może być inny trop mówiący o tym, że do polskich władz dotarła wiedza o niemożliwości przygotowania infrastruktury drogowo-hotelowo-stadionowej w terminie do 2012 i grozi nam, że przywitamy drogich gości z zagranicy w kufajkach, oparci o stylisko łapaty, więc dlaczegóż by nie załatwić nas rękami łefofify unikając “Misia”, który tym razem podbiłby cały świat?

Osobiście rozwiązałbym ten cały PZPN bez oglądania się na łefy i fify. Ewentualnie wprowadziłbym ustawowy zakaz finansowania z budżetu państwa jakichkolwiek imprez i obiektów sportowych firmowanych przez to towarzystwo. Dla każdego, kto obejrzał choćby jeden odcinek “Porucznika Cojaka” jest jasne, że fify i uefy to swoista zalegalizowana mafia czerpiąca pieniądze z faktu istnienia ludzkiej ułomności w postaci zadurzenia skórzanym balonem. Walczyć jak z uprawami opium! Albo niech się odurzają za swoje!

A na koniec zwyczajowego, krajowego obertasa partię solową wyłomotała niezawodna Julia Pitera, która jak na zawodową łowczynię korupcji przystało, postanowiła powalczyć z Centralnym Biurem Antykorupcyjnym. Jak wiadomo Centralne Biuro Antykorupcyjne korupcję stworzyło, dopuszczajac się uwiedzenia posłanki PO Sawickiej.

Pani Pitera ma racje: zwalczanie hydry nalezy ropocząć od ucięcia jej głowy. CBA jak wiadomo istnieje w Polsce jeszcze od lat pięćdziesiatych, kiedy to zjmowała się pokątnym handlem mięsem. W latach sześcdziesiatych brała udział w wielkich aferach gospodarczych, w tym niewątpliwie w cukrowej, butelkowej i mięsnej-bis, zwanej wielką aferą mięsną. W latch siedemdziesiatych rabowała zachodnie sklepy z bizuterią w porozumieniu z Kiszczakiem(tak zwana afera: żelazo), a w osiemdziesiatych zakładała wraz z funkcjonariuszami Wojskowych Służb Wewnetrznych (potem: WSI) firmy polonijne.

W latach dziewięćdziesiatych przekazywała dane wrażliwe do Rosji, a w XXI wieku wypełzła na powierzchnię za czasów faszyzmu i ukoronowała polską historie korupcji w formie molestowania niewinnych posłanek Sawickich, co było zamachem na młodą polską demokrację.

Dziekuję Ci Julio, że jesteś.

A na koniec wiadomość najistotniejsza pośród przytoczonych. Otóż w podkrakowskich wioskach grasuje puma bądź lwica, jak doniósł TVN. Sprawa jest jasna. Rzeczone zwierze to Lew Brytyjski, któren uciekł tanimi liniami z pogrążonego w finansowym chaosie Zjednoczonego Królestwa do Irlandii Numer Dwa, gdzie chciał zrobić karierę. Po bolesnych wnisoskach wyciągnietych z obserwacji polskich służb ratowniczo-specjalnych chcących go pojmać, Lew Brytyjski przemieszca się w kierunku Archipelagu Wysp Galapagos, gdzie być może zostanie schwytany przez żółwie, a nastepnie wybrany Prezesem.

Pozdrawiam

Sporo dzisiaj było o etosie, a raczej o etosach róznych, stąd wpis podsumowjący dyskusje i garść uwag własnych. Ale wypada zacząć od przeprosin. Otóż, zrządzeniem losu i gapiostwem własnym, poprzedni wpis Rolexa zamienił się w antymaterię i zapewne pomyka w Wielkim Zderzaczu Hadronów czekając na Hadrona nadlatującego z przeciwka. W antymaterię zamieniły się również cztery komentarze, za co przepraszam szczególnie. Komentujących.

Ale wróćmy do etosów. Otóż, jak wiemy, każda społeczność wytwarza sobie jakiś etos w oparciu o mity założycielskie stojące u jej podstaw. Takoż i w nadwiślańskiej krainie, z drobną poprawką, że w Polsce istnieje dualizm etosów konstytuujących. To mniej więcej dlatego nie potrafimy budować dróg. Zajęci jesteśmy walką. Wraz z upływem lat cząstki etosów nabierają rozpędu  i jest wielce prawdopodobne, że się zdrzerzą. Powstanie wtedy czarna dziura, ale nie obawiałbym się jej zbytnio, bo naukowcy twierdzą, że takie byty są krótkotrwałe i mają niewielkie rozmiary.

A jeszcze kilka lat temu wcale tak nie było. Był sobie etos jeden. Jednoczący. Polegał on mniej więcej na tym, że tuż po Wielkiej Wojnie (tej drugiej) rozpętała się w Polsce mała wojna domowa, w której jakiś udział miały sowieckie bagnety, ale niedokładnie wiadomo jaki. Obie strony tej wojny miały swoje racje, a etos nie roztrzygał, która z racji była racją świetą, a która gównianą (pardon, pardon, pardon).

Wkrótce po zakończeniu bratobójczych walk, o których nie wiemy dokładnie nic pewnego, powstała PRL. Taki twór. Niby totalitarny, ale jednak nasz, własny. Możliwy do zrealizowania. Jakąś rolę w jego realizacji odegrały rosyjskie bagnety, ale nie do końca wiadomo jaką. Jakąś. Pewne, że twór rozpadał się na tych, którzy rządzili i na tych, którzy byli rządzeni. Rządzeni byli trochę dobrzy, a trochę źli, bo z jednej strony byli uciskani, a z drugiej trudno się dziwić, bo jak tylko przestawali być uciskani to palili Żydów, ewentualnie, w sytuacji braku podpałki, urządzali pogromy bezdymne.

Rządzący też byli trochę źli, a trochę dobrzy, bo z jednej strony byli totalitarystami, z drugiej nie pozwalali na pogromy Żydów, których nie było, bo rządzeni wymordowali ich za okupacji. Jakiś związek z mordowaniem podczas okupacji miała III Rzesza i jej kanclerz, ale to nic pewnego. W każdym razie za III Rzeszy rządzeni mordowali, a pod wpływem nowej władzy (która mogła, ale nie musiała mieć związku z bagnetami) przestali.

Władza niestety się degenerowała i po radosnych latach Walterowców przyszedł taki okrutny dziaduniuo Gomułka, który zrobił dwie rzeczy złe. Po pierwsze zaczął prześladować Żydów, których nie było, bo ich rządzeni wymordowali za okupacji. Po drugie wypuścił Ak-owców, którzy stwarzali niebezpieczeństwo powrotu do stanu przedwalterowskiego.

Od czasów Gomułki wszystko stawał się znów proste. Oni – byli źli, a my bylismy dobrzy. Dlatego wydaliśmy im walkę w imię demokracji i postępu. Nie za bardzo wiadomo jak oceniać taki Czerwiec 1956, bo niby trochę dobrze, że klasa robotnicza chciała kiełbasy (bo przecie nie Rzeczpospolitej, w której mordowało się Żydów), z drugiej wyniosła do władzy dziadunia, który był Gnomem i był Zły, jako się napisało.

W każdym razie, Poznański Czerwiec to sprawa dla historyków.

A wszystko, co potem, dla etosu.

Dobrzy nie byli jednolici. Łączyło ich wszakże to, że byli dobrzy. Ale dobrzy nierówno, bo w rózny sposób przysłużyli się sprawie. Zdecydowanie byli dobrzy Ci, którzy walczyli z odchyleniem w imię powrotu do stanu równowagi. Czy stan równowagi miał, podobnie jak odchylenie, jakiś związek z bagnetami nie wiemy, bo i skąd mamy wiedzieć, skoro wszystkie dokumenty rąbnął IPN i wykoślawia? Zdani jesteśmy na własny osąd prawidłowo kształtowany przy pomocy Największego Dziennika w Kraju i Jego Naczelnych Ostatecznych Arbitrów Etosu.

Do stuprocentowo dobrych bojowników z odchyleniem poprzyklejali się niestety różni popaprańcy. Jakieś tam Gwiazdy z Waletynowiczową i inni, nie warci pamięci. To byli nieudacznicy, którzy przewidzieli, że kiedyś ze swojego przylepienia się do Garstki Prawdziwych Intelektualistów plus Wałęsa z Frasyniukiem będą czerpać profity. I czerpią. Do dzisiaj, bo się ich zaprasza na bale, a nawet daje synekury w postaci stołków w IPN-ie, który wykoślawia i opluwa.

Pojawia się pytanie, jak odróżnić prawdziwego bohatera etosu od bohatera przylepionego? To jasne. Po pierwsze bohaterowie prawdziwi mają dowody. Na przykład nagrania, na których jasno widać, jak ich się martyruje, a oni się bohatersko opierają. Przylepieni nie mają żadnych dowodów, bo byli tchórzami, a tchórzy bezpieka nie nakręcała na kamery, bo i po co?

Po drugie prawdziwych bohaterów łaczy język. Jak ktoś był na prawdziwej wojnie to wie, że żołnierz nie przebiera w słowach, bo nie jest jakimś tam mydłkiem. Dlatego w stosunku do kobiet czuje się często “nagrzany”, jak widzi kogoś, kogo nie lubi, to jest to: “szumowina, kanalia, głupek, oszołom”, a jak kogoś lubi, to publika ma się od niego odpieprzyć.

Jest jeszcze jedna grupa, dość liczna, której do grona bohaterów zaliczyć się tak wprost nie da. Ale do grona ofiar już tak. To są te wszystkie ketmany i ewangelie judasza, którzy coś tam podpisali, na kogoś donosili, czasami przytulili jakiś tam srebrniczek, ale też przysłużyli się sprawie demokracji, bo tworzyli nitki porozumienia pomiędzy NIMI a NAMI. Dzięki nim mozliwy był dialog i przepływ informacji, którego inaczej nie byłoby wcale. Można więc zaryzykować twierdzenie, że byli również bohaterami, tyle że nieświadomymi, stąd nie przysługuje im aura niepokalanego poczęcia.

Z zastrzeżeniem, że jeśli byli ofiarami, a potem postanowili zostać bohaterami, to już im ta aura przysługuje, a IPN jest głupi.

W dalszym biegu historii w szeregach władzy nastąpiło otrzeźwienie i władza, podobnie jak bohaterowie, zapragnęła mieć aurę wraz z certfikatem niepokalaności. “Proście, a będzie wam dane” mówi niemodne pismo, ale prawdziwie, bo skoro władza błagała, to dostała i dlatego dzisiaj możemy postawić pomniki byłej władzy obok pomników bohaterów wspierających się na ofiarach (z uzyskaną aurą, bądź bez niej).

Problemem etosowców był jednak brak historii. No bo jak to tak, pojawić się dopiero wraz z Walterowcami? Znikąd (bo bez związku z bagnetami)?

Dlatego trzeba było poszukać duchowych przodków. Tyle, że za cholerę nie można było ich znaleźć, bo jak szukać przodków pośród tłuszczy mordującej Żydów?

Na szczęście znaleźli się twórcy potrafiący pośród narodowych mitów odgrzebać zagrabione postacie bohaterów prawdziwych. Wzieli taki pierwsze z brzegu. Westerplatte. Po bliższym wglądnięciu okazało się, że tam byli bohaterowie! Po pierwsze pili i wyrażali się. Po drugie sikali na portrety władz Rzeczpospolitej, znaczy: też nieodpowiadało im to wieczne urządzanie pogromów. Po trzecie: nie jest wykluczone, że któryś z nich donosil! Po czwarte: jako fajni chłopacy na pewno nie lubiliby Gomułki i Macierewicza, a szanowali Michnika i czytywali Gazetę Wyborczą* w przerwach pomiędzy sikaniem.

Jak się uda z Westerplatte można będzie sięgnąć głębiej! Wykazać niejednoznaczność takich targowiczan, którzy stanęli przed diabelskim wyborem: mordować dalej niewinne mniejszości, czy też połaczyć się w uścisku z Imperatorową, która była trochę tam despotycza i mogła mieć jakiś związek z bagnetami, ale to nie wiadomo na sto procent.

O etosie przeciwnym pisał nie będę. Wiadomo, że to sama swołocz i nawet tak kulturalny człowiek, jak Marszałek Niesiołowski, albo Wałęsofrasyniuki, nie mogą zdzierżyć, jak siem to chamstwo panoszy po salonach i szczeka.

Dlatego, szanowni Państwo, zbliżamy się do Wilekiego Zderzenia. Nie lekajmy się jednak (tak wołał były autorytet moralny). Ze zderzenia wyniknąć mogą tylko rzeczy dobre dla świata, a prawda, ta najprawdziwsza wyłoni się z czarnej dziury w całej krasie.

I staną w jednym szeregu ketman z elektrykiem, generał z kierowcą, a były szef tajnej policji obok prawdziwego autorytetu moralnego. Inaczej być wszak nie może, bo co by to było, gdyby stało się inaczej?

Pogromy, Panowie i Panie, pogromy!!!

Pozdrawiam

* Wyborcza jest przykładowa, mogą być inne pisma.

P.S.

Napotkałem dzisiaj w salonie na celny argument przeciw tym wszystkim szumowinom i gnojom bezmózgim: “To ci sami ludzie, którzy wyli ze szczęścia gdy zginął Geremek.”

Zderzenie jest blisko! Jedyna szansa to zlikwidować IPN i spalić te wszystkie esbeckie papiery! Inaczej do władzy dorwą się ci, co wyli na pogrzebie Geremka zamiast uczciwie wykorzystać taką okazję do “przypieprzenia” gnojom i ponowienia apelu o “odpieprzenie się od Generała”

CHAMSTWU PRZECIWSTAWIAMY SIEM GODNOŚCIOM OSOBISTOM, ZAPISZTA W KAJECIE!