Ileż to razy słyszałem pytanie o jakąś całościową ocenę emigracji. Tej, do której i ja się zaliczam. I ilekroć bym nie słyszał, tylekroć popadam w ciężką zadumę nad odpowiedzią. Jedno jest pewne; w 2004 roku Polacy dostali po raz pierwszy od długich, długich lat rzeczywistą wolność wyboru miejsca zamieszkania w praktycznie dowolnym miejscu w jednym z dwunastu krajów UE. Z tej wolności skorzystali masowo. Nie ma Polaka, który by nie miał kogoś “tam”. Ostatnio rozmawiałem telefonicznie z bardzo dalekim kuzynem mieszkającym na polskiej prowincji. Trochę ponarzekał na wszysko, jak nakazuje obyczaj, ale najbardziej na brak kolegów, bo “oni wszyscy siedzą w Norwegii, dopiero na zimę zjadą”. “A twoi bracia?” zapytałem. “A nie, oni nie są w Norwegii… oburzył się nie wiedzieć czemu kuzyn daleki “dwóch w Niemczech, a jeden w Londynie”. Ta rozmowa uzmysłowiła mi skalę zjawiska.
via NASI TU BYLI (I BĘDĄ) – Rolex: “Mierzę czas niebadziewiem albo z krainy Brytów” – Salon24.
